— Posted in Uncategorized

De kunst van de tuinarchitect

mr greenKent u het beroep van de tuinarchitect al? Het is een beroep waar ik grote respect voor heb. Het is een kunstvorm, naar mijn mening. Kijk naar de paleizen en kastelen van vroeger. Bijvoorbeeld Paleis Soestdijk of het Paleis van Versailles nabij Parijs in Frankrijk. De tuinen die hier zijn aangelegd worden nog steeds door veel mensen gewaardeerd. Duizenden mensen bezoeken deze tuinen en genieten nog steeds van het plan wat de tuinarchitect heeft bedacht.

Het ontwerpen van een tuin is een kunstvorm. Ik vergelijk het altijd met de architectuur van gebouwen. Door de juiste lijnen te kiezen, te denken aan de lichtinval, de materialen te kiezen, enzovoort, ontstaat er een geheel wat magisch is. Het juiste ontwerp kan een plek of gebouw verheffen tot een goddelijke plek om te zijn. Ontwerpen is wel degelijk een kunstvorm.

In de architectuur worden architecten (de ontwerpers van gebouwen) breeduit geprezen om hun ontwerpen en de gebouwen die zij op de tekentafel hebben bedacht. Helaas is dit niet geheel het geval bij tuinontwerpen. Ondanks dat tuinontwerpen (ik noem ze liever tuinarchitecten) niet dezelfde eer krijgen als de architecten van gebouwen, zijn hun namen vaak wel bekend.

Ik denk dat dit komt doordat we de natuur voor lief nemen. De natuur is een eenheid op zichzelf. De natuur groeit, bloeit en herstelt zich. Bloemen, bomen en planten zijn overal in de wereld. Door deze met elkaar te groeperen, verandert er weinig. Het blijft namelijk de natuur die de groei en bloei regelt. Het is de natuur die de bijen stuurt en de zon die het zonlicht geeft. Wat hoveniers en tuinarchitecten doen, is dankbaar gebruik maken van de wonderen van de natuur. Ze proberen deze een bepaalde richting in te sturen om een bepaald ontwerp van de natuur te verkrijgen.

mr greenWij zijn een soort verkeersregelaars. Wanneer we de natuur een bepaalde richting op sturen, komt er een bepaald resultaat uit. Hierdoor wordt de invloed van ‘plannen’, ‘ontwerp’ of ‘architectuur’ een beetje ondergesneeuwd. De mensen lopen door een prachtige tuin. Ze zien echter niet het ontwerp, maar ze zien de natuur. Daarnaast ruiken ze de natuur en voelen ze de natuur. Het maakt niet uit of de ontwerper van de tuin juist om die reden de bloemen op die plek heeft bedacht. Of dat de ontwerpen enkele bankjes op een bepaalde plek heeft laten zetten zodat de bezoeker van de tuin kan genieten van het prachtige uitzicht wat die plek biedt. De mens is een gebruiker van de natuur.

De ontwerper blijft hierin anoniem. Ik vind dat dit geheel onterecht is. De ontwerper heeft bijzonder talent om een fantastische, magische tuin te bedenken op de tekentafel. De ontwerper bedenkt welke bloemen mooi zijn in de tuin. Dit hangt af van de zon, de regen en de bloeitijd. Dit is allemaal van tevoren gepland en bedacht. Dat is bijzonder knap. Toch blijft hij anoniem en niet erkend door de mensen die van het ontwerp genieten en het erg waarderen. Ach. Dat is de cirkel die wij als mensen afleggen. Het is het leven. Met vallen en opstaan, hoogtepunten en dieptepunten.